Remembjer te tijm

Van mij hoeft dat niet zo nodig, een trein. Bussen, daar voel ik me zoveel fijner in. Je strippenkaart onder de neus van Kees de buschauffeur douwen. De geur van licht loskomende agressie terwijl hij je kaart afstempelt. En daarna heerlijk in alle rust zitten. Even helemaal niks. Tot je bestemming naar koeien staren en naar muziek luisteren. Daar ben je tenslotte een boers kind voor. Zelfs met dat onding van een OV-chipkaart weet je direct waar je aan toe bent. In een trein daarentegen zit ik met mijn billen samengeknepen te wachten op de conducteur of conductrice, want dat apparaat zegt wel dat ik ingecheckt ben, maar dat weet ik nooit zeker. Apparaten “fucken” mij voor hun plezier. Vroeger haatte ik treinen om de pislucht, nu om de continue angst op zwartrijden.

Continue reading Remembjer te tijm