Elke dag gaan er mensen dood

Ma-lesia

Sinds maandag ben ik bezig met afvallen. Ik gok dan ook dat dat de oorzaak is van mijn niet solide ontlasting en buikkrampen, wat dan weer de oorzaak is van het feit dat ik vannacht klaarwakker naar het plafond aan het staren was. Ik kon niet slapen door de pijn, maar dat was niet het enige wat ik voelde, ik had ook een ander raar gevoel. De eerste keer dat ik iets soortgelijks voelde was op 11 september 2001. Onbegrip voor mensen die hun punt duidelijk willen maken via onschuldige mensen.

Donderdag 17 juli 2014 is er een passagiersvliegtuig boven de Oekraïne uit de lucht geschoten. Alle 298 inzittenden zijn hierbij omgekomen, op dit moment wordt er gemeld dat 189 daarvan de Nederlandse identiteit hebben. Vooral dat laatste zorgt er voor dat het gevoel harder binnenkomt dat in 2001 (… dat en ik was 13 jaar jonger dan nu). Een hypocriet gevoel want: “… bij elke bom in het westen, haast men te zeggen, het is elders ook hommeles hoor mensen” en “Elke dag gaan er mensen dood en ja dat vind ik ook” (#BommeninBoston, 2013).

Consequenties

Een paar uur na de ramp komt mijn vriendin thuis. Na een begroeting met kusjes en knuffels vertel ik haar over het drama. “Neergeschoten!?” herhaalt ze. Ik benadruk het woord waarschijnlijk, want op dat moment is nog niks echt duidelijk en zeg  ja. “Door wie?”, vraagt ze. Russische separatisten antwoord ik. Het is even stil waarna ik nogmaals het woord waarschijnlijk zeg. “Maar waarom dan?”. Ik vertel dat er geruchten gaan dat de separatisten dachten dat het een Oekraïens militair toestel was. Ze kijkt me aan en begint vragen op me af te vuren: “En nu? Dat kan toch zo maar niet? Wat zijn de consequenties denk je? Hebben we nu oorlog?”.

Mijn vriendin is bang voor het idee van oorlog. Ik denk, omdat ze daarin begrijpelijk geen kinderen wil grootbrengen, terwijl ze dat zo graag wel wil in tijden van rust en vrede (lees: nu). Misschien is ze ook wel bang dat ik met mijn koppigheid bij het verzet ga. Om vervolgens dankzij mijn onhandigheid mijzelf en 20 andere verzetsstrijders op te blazen en zo de geschiedenis boeken in te gaan als landverrader. Dat ze ten eerste mij moet verliezen en ten tweede bekend staat als de vriendin van. Ik doe er nu grappig over, maar ik kan haar goed begrijpen. Zelf vind ik het concept oorlog surrealistisch en kan ik het me simpelweg niet voorstellen. En hoe kan je bang voor iets zijn wat je niet kan voorstellen? Dat wat andere mensen met buitenaardse wezens hebben, denk ik.

Complottheorieën en spionnen

Toch was ik vannacht even over de consequenties aan het piekeren. Zal Nederland met haar strijdmacht Oekraïne separatist-vrij maken? Nee, daar zijn we te goede vriendjes met Putin voor. Opeens moet ik denken aan de film Munich. Een film waarin het verhaal verteld wordt over vijf leden van de Israëlische geheime dienst. Hun missie is in het geheim wraak te nemen op elf terroristen door deze te vermoorden. Elf terroristen die samen verantwoordelijk zijn voor de aanslag op Israëlische atleten in het Olympisch dorp in München in 1972.  Al zie Dirk de Vries, Jan Hogendoorn en drie andere leden van de AIVD dit niet zomaar doen.

Ik moet gniffelen bij de gedachte en vraag me af wie dit in 2021 verfilmen zou. Zou Paul Verhoeven dan nog leven? Dan slaat mijn stemming om en bekruipt mij een naar gevoel. Bijna elke oorlog gaat tegenwoordig over grondstoffen. En Rusland zit op een enorme gasbel. Daarnaast bemoeien de Amerikanen zich snel en stellig met het incident. Wat nou als het een Amerikaanse list is? Ze een team Amerikaanse spionnen naar de Oekraïne hebben gestuurd om het vliegtuig neer te halen? En daardoor een goed excuus hebben Rusland via Oekraïne binnen te vallen. Bondgenoten hebben ze immers zat, omdat er verscheidene nationaliteiten aan boord van het vliegtuig zaten. Dat Amerika via deze weg beschikking krijgt over Russisch gas.

Ik wuif deze gedachte weg. De complottheorie gekkies mogen hem hebben. Vandaag hangen alle vlaggen in Nederland half stok. En in de komende tijd wordt er veel onderzoek gedaan om er achter te komen wat er precies gebeurt is. Verder hoop ik dat de consequenties meevallen en denk ik dat volgend jaar meer mensen met de auto op vakantie gaan. En ik? Ik moet minder spionage films kijken.

Tot die tijd zit dit hele gebeuren me wel dwars. De twee woorden “Hoe dan?” schieten vaak voorbij. Het is surrealistisch, maar ik leef met de nabestaanden mee.

Comments

comments

Published by

Marthijs Veldthuis

Marthijs houdt van M&M's, La Chouffe en zijn vriendin. De rest kan vrezen voor hun leven.