Doorrammen

DWDD

De Wereld Draait Door (DWDD) is een populaire Nederlandse talkshow die in veertig minuten; nieuws, informatie en amusement weet te proppen. Muziek valt onder andere onder dat laatste kopje, maar vanwege het rappe tempo van het programma, wordt aan de artiesten gevraagd of ze het te spelen nummer ook zouden willen inkorten naar één minuut. Nu vinden sommige muziekliefhebbers dit te kort, waaronder een redelijk bekende muziekliefhebber, die dit over het medium twitter duidelijk heeft laten merken.

Elger van der Wel tweette tijdens de uitzending van DWDD van 1 maart het volgende: “Ik wacht op de band die gewoon een keer bij DWWD denkt ‘fuck it’ en gewoon zijn volledige track van 4 minuten speelt”. Van der Wel is redacteur van NOS.nl en is tevens werkzaam bij NOSHeadlines.nl, daarnaast een liefhebber van computers, gadgets en dus muziek. Blijkbaar zat Van der Wel televisie te kijken en begon zich te ergeren aan de magere afgekapte minuut muziek in het programma.

Toeval wou dat aan de andere kant van de publieke omroep Michiel Veenstra op radio 3FM rustig plaatjes aan het draaien was. Zelf ziet Veenstra het programma nooit, tot zelden, omdat de zendtijd zijn radio programma, Met Michiel, parallel loopt met de zendtijd van DWDD. Veenstra is echter wel een fanatiek twitteraar en zag de tweet van Van der Wel voorbij komen. In de aflevering van DWDD van 1 maart, waren The Medics uitgenodigd om hun nummer te spelen, deze band was eerder al in de radioshow van Veenstra te gast geweest. Veenstra draaide het nummer “City” van de band eigenlijk per toeval vrijwel synchroon met het optreden in DWDD, in de aftiteling kon de radiopresentator het niet laten om hier een opmerking over te maken. Wat Veenstra zei terwijl hij het nummer zorgvuldig aan het wegdraaien was heeft hij zelf samen gevat in een tweet die hij niet veel later verstuurde: “Benieuwd welke band het aandurft. Fuck die minuut, stug het hele nummer doorspelen, dan draai ik je een uur lang op 3FM. #doorrammenbijdwdd”.

Aangewakkerd Vuur

Toen ging het balletje rollen, Musicmaker, een muziek tijdschrift, bood de band die stug door bleef spelen een interview in hun blad, Dagblad DePers zou ruimte maken voor de band en ondertussen vierde de discussie hoogtij op Twitter. Op 3 maart schreef de Volkskrant over de actie en interviewde zowel Michiel Veenstra, als Dieuwke Wynia, eindredactrice van DWDD.

In het artikel was te lezen dat Veenstra hoopte dat wanneer de regie het muziek weg zou draaien, de drummer gewoon stug door zou rammen, “Dat hoor je echt wel”, zei hij. Ook concludeerde hij dat de macht van DWDD blijkbaar te groot is, omdat een beetje kunstenaar zijn kunst niet zo laat verminken. De radiopresentator onderstreept de mogelijkheid dat de band in kwestie nooit meer welkom zou zijn bij de talkshow, maar dat er een winst-verlies balans opgemaakt moet worden: geen DWDD meer, maar wel aandacht van tal van andere media, met als hoofdprijs een uur lang jullie nummer op nationale radio.

Dieuwke Wynia gaf namens DWDD een flinke dot tegengas. Zij beweerde het wel grappig te vinden en dat Veenstra blijkbaar mee zou willen liften op hun succes. Vooral journalisten en DJ’s zouden klagen over de minuut, de bands zouden maar wat blij zijn met de mogelijkheid. Volgen Wynia is muziek in talkshow een zapmoment en bevat DWDD juist muziek, omdat ze zo van deze bandjes houden. DWDD verliest tijdens hun muziek momentje 200.000 kijkers. “Het is jammer, maar het is televisiewet”, aldus Wynia.

Hard plekje

Ik schrijf hier over, omdat ik het gewoon niet meer weet. Ik zit vast tussen een steen en een hard plekje, zoals de Engelsen het zo mooi zeggen. Aan de ene hand heb je Michiel Veenstra, die mijn muziek liefhebbende anarchistische kant toe staat te schreeuwen. Televisiewet, mijn zitvlees! Wetten zijn handvaten geen absolute richtlijnen. Ik kan me nog herinneren, dat toen ik een kaboutertje was mijn moeder altijd zei dat ik bij het oversteken altijd eerst naar links, dan naar rechts, dan weer naar links moest kijken en wanneer er dan niks aan kwam pas over moest steken. Nu ik ouder ben weet ik dat dit bij een eenrichtingsweg vrij weinig toegevoegde waarde heeft. Ik dwaal af. Het komt erop neer dat in mijn ogen het zogenaamde “zapmoment” kijkers naar het programma toe kan trekken. Wanneer bijvoorbeeld fan bent van een band en je kijkt nooit DWDD, wil je wel naar het programma kijken wanneer “jouw” bandje optreed. Zo stijgt het kijkersaantal in mijn hoofd. Wanneer je een band laat optreden, die 200.000 fans naar je programma trekt en vervolgens 200.000 weg zappen, blijft het gemiddeld het zelfde, maar dat is natuurlijk puur hypothetisch gezien.

Aan de andere hand moeten ze niet zeuren! Journalisten en columnisten moeten überhaupt minder zeuren, het lijkt tegenwoordig wel of ze niks anders kunnen en ik probeer zo min mogelijk mee te doen. Bands moeten blij zijn dat ze onder de aandacht komen, maar zoals DWDD zelf ook al liet merken zijn bands nooit de genen die erover klagen, die zijn blij een miljoenen publiek al is het maar voor die ene minuut.

Aan de andere hand, oh wacht ik heb drie handen. Muziek is en blijft een kunstvorm. Verhalen met een huilende gitaar eronder en je kan niet zomaar de inleiding en het slot van een verhaal weg halen, dat is heiligschennis. Tenminste dat dacht ik, maar na langer met mezelf te filosoferen, kwam ik tot de conclusie dat het wel kan. Het ligt aan wat je wil bereiken. Wil je een verhaal vertellen: dit is mijn hart, het ligt in stukken en ik zing een liedje over hoe dat komt en ik hoop dat het allemaal weer goed komt. Of wil je gewoon een sfeerimpressie geven: dit soort muziek maken wij, de rest is net zo goed, koop onze plaatjes. Als marketing communicatie student neig ik toch naar dat laatste. Alhoewel, wanneer ik de manager zou zijn van een band die bij DWDD ging optreden hun adviseren door te spelen. Niet uit principe, maar om het geld. De hype en de beloning zouden het waard zijn.

Muziek is een ondergeschoven kindje in de televisie wereld. Muziek werkt heus op televisie, maar gewoon geen ideale plek in een talkshow. Hoe DWDD het aanpakt is eigenlijk best sympathiek te noemen. Programma’s als Later… With Jools Holland, waarin alleen maar live optredens te zien zijn, zijn enorm populair. Een handje vol Nederlandse muziek liefhebbers kijkt naar deze programma’s, bij gebrek van dit soort programma’s op de Nederlandse televisie. Nu zal de vraag naar live muziek op Nederlandse televisie wel niet groot genoeg zijn, om het Tros Muziek Feest op het plein maar even snel te vergeten. Want het kan wel, in Amerika speelde de Foo Fighters laats hun nieuwe album helemaal tijdens de talkshow van David Letterman. Wij Nederlanders zullen wel weer eens te nuchter zijn.

Comments

comments

Published by

Marthijs Veldthuis

Marthijs houdt van M&M's, La Chouffe en zijn vriendin. De rest kan vrezen voor hun leven.