Remembjer te tijm

thomas

Van mij hoeft dat niet zo nodig, een trein. Bussen, daar voel ik me zoveel fijner in. Je strippenkaart onder de neus van Kees de buschauffeur douwen. De geur van licht loskomende agressie terwijl hij je kaart afstempelt. En daarna heerlijk in alle rust zitten. Even helemaal niks. Tot je bestemming naar koeien staren en naar muziek luisteren. Daar ben je tenslotte een boers kind voor. Zelfs met dat onding van een OV-chipkaart weet je direct waar je aan toe bent. In een trein daarentegen zit ik met mijn billen samengeknepen te wachten op de conducteur of conductrice, want dat apparaat zegt wel dat ik ingecheckt ben, maar dat weet ik nooit zeker. Apparaten “fucken” mij voor hun plezier. Vroeger haatte ik treinen om de pislucht, nu om de continue angst op zwartrijden.

En echt. Pislucht? Ik haat het. Gelukkig hoefde ik zelden met de trein te reizen. Tot dit jaar dan. Nu dat er in het gat waar ik woon, alleen een bus naar Groningen rijdt wanneer de maan in de schaduw staat van Pluto, moet ik wel met de trein. Bijna dagelijks van het pittoreske Veendam naar Groningen. Elke dag begon ik meer en meer te fantaseren over het concept stiltecoupé. Ik vond het niet nodig om te horen wie wie paalt in Veendam en nabije omstreken. De trein is namelijk zo klein dat er geen stiltecoupé is. De eerste klas bestaat uit 8 stoelen. Ik vind het fijn een boek te lezen in de trein, maar op één of andere manier raak ik afgeleid door conversaties over copuleren. “Mannendingetje” denk ik.

Vandaag hoefde ik niet langer te fantaseren. Ik moest naar Hoofddorp en in tegenstelling tot de prutsers bij Arriva heeft de NS wel een stiltecoupé. Heerlijk. Chagrijnige, maar toch stille mensen om me heen. Ge-nieten. Tot Assen dan. Dat is precies na een half uur treinen. Toen kwamen de kindjes de coupé in. Ze zaten ver weg. Dus ik kon ze af en toe maar verstaan. Het gegil zo nu en dan brak mijn concentratie echter wel, maar ik ben geen zielige zeurkous die daar over gaat zeuren. Het is in ieder geval beter dan horen met welk ritueel proleten zichzelf tegenwoordig voortplanten.

Sterker nog, na het overstappen ben ik juist tegenover een moeder en haar zoon gaan zitten. “Ik luister Michael Jackson” zegt hij tegen mij. Hij zal een jaar of 4 zijn. Althans dat gok ik. Ik zie dat altijd zo slecht. “Leuk, ik luister naar de Jeugd van Tegenwoordig”, antwoord ik vriendelijk. Zijn moeder vraagt hoe je dat schrijft. Ik kan het niet over mijn lippen krijgen om te zeggen dat het niet echt geschikt is voor zijn oortjes en begin het uit te spellen. De rest van de reis maakt hij puzzels uit zijn Bobo vakantieboek, vraagt of ik weet wie Octo is en af en toe hoor ik hem met MJ meezingen. “Remembjer te tijm”. Eigenlijk is treinen zo gek nog niet.

Comments

comments

Published by

Marthijs Veldthuis

Marthijs houdt van M&M's, La Chouffe en zijn vriendin. De rest kan vrezen voor hun leven.