I MAKE IT RAIN ELASTIEKS ON THEM KIDS ON THEM STREETS!

elastieks

Als ik ooit de investering zal maken om visitekaartjes aan te schaffen, dan mag ik daar vele titels op zetten. Ja, dat mag ik, het is een vrij land leg je er maar bij neer. Schrijvert, grappenmakert, liefdevol vriendje, chefkok, gamer, dichter, photoshop-prutser, inval-Jezus en bandenplakker. En of die titels dan op feiten of fantasie rusten, dat is niet belangrijk. Hoe dan ook, ik ben nu inmiddels daarboven op al twee weekjes postbode en omdat ik het idee heb dat het één van de meest bizarre beroepen ooit is, heb ik besloten sommige avonturen maar uit te typen.

De afgelopen twee week ben ik opgeleid door vier postbodes die gezamenlijk zo’n 100 jaar ervaring in het ambacht hebben. Scheel, huismoeder, geneticus of kinderhater bij de PTT (/TPG/TNT/PostNL/Anders namelijk…) kan het allemaal. Leerzaam is het sowieso. Zo vragen kinderen nog steeds om elastiekjes, is een brievenbus nooit ‘vol’, is er een kleine kans op een gratis ijsje en is de maatschappij gek geworden. Dat laatste wist ik eigenlijk al, maar dit werd de afgelopen weken toch wel bevestigd. Hoogtepuntje hierin is toch wel een gesprek met een oudere mevrouw.

Mevrouw: ‘Hallo.’
Ik: ‘Hallo.’
Mevrouw: ‘Loop jij deze wijk nu?’
Ik: ‘Ja, mevrouw.’
Mevrouw: ‘Woon je hier dan in de buurt?’
Ik: ‘Naast het Noorderplantsoen, dus dat is best in de buurt.’
Mevrouw: ‘Mijn dochter deed deze wijk ook ziet u, maar die moest helemaal uit Beijum komen.’
Ik: ‘Vervelend is dat.’
Mevrouw: ‘Tot twee jaar terug dan. De politie vond haar recht op in hoek van de kamer, ze had geen zin meer in het leven ziet u. Heeft u daar wel een van gehoord, geen zin meer hebben in het leven?’
Ik: ‘Uh…, ja daar heb ik wel eens van gehoord…’
Mevrouw: ‘Oh, oké, prettig weekend!’

Comments

comments

Published by

Marthijs Veldthuis

Marthijs houdt van M&M's, La Chouffe en zijn vriendin. De rest kan vrezen voor hun leven.